Skip to content

Verveelvuldiging door herkenbaarheid

Er is de laatste jaren een spook door de literatuur aan het waren. Tal van mensen geven aan dat zij bepaalde boeken en verhalen zo prachtig vinden vanwege hun herkenbaarheid. Ze komen er dingen in tegen die ze zelf ook al eens hebben meegemaakt of in elk geval dingen die daar heel veel op lijken.

Ik schrik daarvan. Wat moet je nu met verhalen over zaken die je zelf al eens hebt meegemaakt? Wil je zo graag lezen dat iemand anders net zo reageert als jij zelf? Of moet het juist anders zijn? Maar dan is het niet meer herkenbaar! Moet je samen kunnen janken om een emotie die je ooit hebt doorleefd? Is dat het wat je zoekt in een goed boek?

Vreemd….in een boek dat ik lees, hoop ik vooral dingen tegen te komen die me verrassen, die totaal NIET herkenbaar zijn al mag er weleens iemand iets zeggen dat herkenbaar is. Als een verhaal als geheel herkenbaar is, dan gaat het bij mij op de ‘verveelvuldigingsstapel’, de stapel van boeken en verhalen waaraan ik me heb verveeld. En dan…dan ga ik heel nieuwsgierig op zoek dat mijn gevoel van verveling kan doorbreken, iets opwindends, iets nieuws, iets dat onverwachte paden in gaat en bewandelt. Dat vind ik mooi. Is er ook nog iemand die in dit betoog iets herkent?

Enthousiaste schrijvers

Vanaf vandaag kunnen jullie meedoen aan een schrijfwedstrijd rond de
prehistorische roman “De Annalen van Gamor” van Kaj Elhorst. Het is de
bedoeling dat je een verhaal van maximaal 500 woorden instuurt waarin
fantasie en herkenbaarheid een rol spelen. Als een soort personen dus. Wij
zullen alle verhalen lezen en uiteindelijk twee verhalen uitkiezen. Het
allerbeste verhaal en het op één na beste verhaal krijgen een gratis exemplaar van de roman,
Of je akkoord gaat met publicatie van je verhaal moet je even in je mail
laten weten. Stuur je verhaal op via k.l.h.e.elhorst@gmail.com Tussen de dag
van het boekenbal en half april krijg je antwoord.
De winkelprijs van de roman bedraagt 24,95 euro. Over de achtergronden van
het verhaal kan je alles lezen op http://mythologie.wordpress.com   Daar
vind je ook de recensies en reacties van lezers. Veel succes. We zien jullie
werk graag tegemoet!

Wilt u niet mee doen, maar wilt u toch het prachtige boek “De Analen van
Gamor” aanschaffen voor vele uurtjes leesplezier, dan kunt u terecht bij
Bol.com ( https://www.bol.com/nl/p/de-annalen-van-gamor/9200000012539082/ ).
Wij hopen veel verhalen te ontvangen voor ons eigen leesplezier 🙂
Tot schrijfs!

Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd of anderszins van gedachten gewisseld!

Zelfvernietiging

Het is natuurlijk al erg genoeg dat ‘wij’ zulke vriendelijke en goede contacten onderhouden met één van de meest schijnheilige en autocratische regiems ter wereld: het Saoedisch Koningshuis. In de afgelopen jaren is er over deze familie van beroepsprofiteurs voldoende bekend geworden om tot een totale afwijzing te komen, zoals de hypocriete uitjes naar Zwitserland en vliegtochten terwille van een onopgemerkt alcoholgebruik. Het is al erg genoeg maar zolang wij onszelf wijsmaken dat we olie nodig hebben, zal het nog wel even zo blijven. Intussen sluit Saoedie Arabie de havens van Yemen af zodat de gewone bevolking doodgaat van de honger. Regering noch terroristen hebben daar problemen mee.

Om het allemaal nog wat erger te maken, zijn er mensen die menen dat de Turkse dictator Erdogan best wat reclame mag komen maken in Nederland voor zijn grenzenloze heerszucht. Dat zou op basis van ‘vrijheid van meningsuiting’ mogelijk moeten zijn. Dus: terwille van de vrijheid van meningsuiting krijg je de kans iedereen de mond te snoeren. Ik vraag me af hoe het geweest zou zijn als Goebbels in 1936 in Nederland wat redevoeringen had mogen houden voor de spaarzame Duitsers die in Nederland woonden. Inderdaad…op grond van het uitgangspunt ‘bevried staatshoofd’ was hij waarschijnlijk het land wel ingekomen maar achteraf gezien was het misschien toch een minder goed idee geweest.

Dat is nu precies het probleem met de vrijheid, ook die van meningsuiting. Er zitten wel degelijk grenzen aan. Het zal niet altijd meevallen om die vast te stellen maar vrijheid van meningsuiting kan een gevaar voor onze vrijheid opleveren. Geert Wilders is daarvan het levende voorbeeld. Hij heeft met zijn jarenlange tirades meer verdeeldheid en wantrouwen geschapen in de samenleving dan de Islam. En….verdeeldheid en wantrouwen zijn gevaren voor vrijheid. Vrijheid is een goed dat je alleen maar kunt krijgen en geven en daarvoor is  wederzijds vertrouwen nodig

Wij kunnen schamper doen over het feit dat de Turkse consul die de burgemeester van Rotterdam zat voor te liegen over de al dan niet verwachte komst van nog een ongewenste bezoeker. Nog belangrijkeri s de leugen die wij onszelf voorhouden door onbegrensde vrijheid van meningsuiting toe te willen staan. Democratie heeft weinig middelen om zich te verdededigen, vrijheid heeft er nog minder maar een enkele keer moeten ze van stal worden gehaald, steeds in beperkte mate maar genoeg: om vrede en vrijheid te bewaren.

Waggelen of deinen…

Wiggel, waggel, woggel….het is voor mij altijd weer een wonder te ontdekken  hoeveel mensen er lopen te waggelen bij het lopen. Zij vallen van het ene op het andere been en soms zwiepen zij ook nog een beetje door naar links of rechts. Het maakt niet uit of het mannen of vrouwen zijn en soms hangt het niet eens van de leeftijd af. De eendenpas lijkt het meest populair te zijn in Nederland, of misschien ook wel in andere landen. In Spanje en Frankrijk ben ik het ook tegengekomen. Natuurlijk is al dat gewaggel niet zo goed voor de onderdelen van het lichaam zoals daar zijn: knieën, heupen, nek, ja je kunt er zelfs hoofdpijn van krijgen. Misschien is daarmee ook wel het sombere gezicht te verklaren dat veelal met deze manier van lopen gepaard gaat.

Een enkele keer ontmoet ik op straat iemand die meer loopt te deinen, een looptechniek die ook bij onze k0ning Willem Alexander aanwezig is. Daarbij wordt er meer van voorvoet op achtervoet gewisseld dan tussen links en rechts. Dat lijkt mij aanmerkelijk beter omdat daarmee ook de veerkracht van het hele lichaam wordt ondersteund. Het ziet er evenwichtiger en veerkrachtiger uit en veelal zijn ook de gezichten vrolijker. Ik zou zeggen: waarom leren we niet allemaal op deze wijze lopen. Ik denk dat niet alleen het lichaam er sterker van wordt maar ook de geest. Misschien krijg je er zelfs wel een geest van die zich niet xo gauw laat overspoelen door ‘immigrerende culturen’. Misschien win je wel aan zelfbewustzijn en zelfverzekerdheid. Dat zou ook weleens een middel kunnen zijn om van al dat kromlopen af te komen, al die mensen die voorover gebogen lopen alsof de last van de hele wereld op ze drukt. Een houding die duidelijk maakt dat mensen vinden dat elke cent zuur verdiend wordt of is in plaats van blij te zijn met h

et vermogen centen te verdienen en voor zichzelf te zorgen!  Ik zie alleen maar voordelen in de deinende tred. Kom op…doe het, jullie kunnen het! Met veerkacht en evenwicht op naar het stembureau!

De participatievrucht

“Gaan met die banaan!” De kreet is om de haverklap te horen en meetsal betekent het dat een aantal mensen bereid is op goed geluk af in het diepe te springen.’Een bommetje’ zou je ook kunnen zeggen maar ik houd het vandaag even op de banaan.

Kortgeleden hoorde ik dat de banaan de populairste vrucht is in Europa. Dat is eigenlijk heel vreemd want bananen kunnen maar op weinig plaatsen in Europa worden geteeld. Zelf heb ik de plantages alleen maar op Cyprus gezien maar ze schijnen ook in Zuid-Spanje, Italië en op Kreta voor te komen. Vanuit deze invalsbases heeft de banaan zich snel een weg gebaand door heel Europa en wat dat betreft is de kreet ‘Gaan met die banaan’ dus wel terecht. Je weet zeker dat je succes zult hebben.

Hoe komt de banaan nu aan zijn populariteit? Ik heb er eens over na zitten denken en ik ben eruit. De banaan past helemaal in onze tijd. Het is de participatievrucht. In deze tijd van drukte en stress is de banaan gemakkelijk te verorberen. Een banaan eten tijdens het wandelen met de kinderwagen  of bij het fietsen is gemakkelijker dan een peer of een appel. Je hoeft het ding niet te wassen. De banaan is verpakt en laat zich gemakkelijk schillen. Die schil gooien we meestal weg langs de kant van de weg en eigenlijk is dat zonde. De schil in gedroogde vorm heeft een heel leuke uitwerking op onze hersenen maar goed, dat is weer voor een andere keer.

De banaan hapt gemakkelijk weg en als je goeie maatjes bent, kan je hem van twee kanten voor de helft opeten. Je douwt het ding ook probleemloos bij je oude moeder of vader waarvoor je de mantelzorg doet door de strot. Snel en praktisch en dat is wat we in deze tijd nodig hebben. Ook tijdens het typen op het toetsenbord kan je een banaan happend en slikkend wegwerken al blijft er wel wat kleefsel op de toetsen zitten maar ook dat maakt niets uit: je moet toch aan je toetsenbord gekleefd zitten. Kortom….ik begin te denken dat Rutte veel aandelen heeft in de bananenindustrie. Het is echt een stuk voedsel dat je zelfs nog snel even op de wc weg kunt werken om meteen daarna weer hard aan het werk te gaan. Ik zou zeggen laten we DOORgaan met die banaan!

Weg met de feiten in 2017!

Weg met de feiten! Het wordt tijd dat we afstand doen van deze monsterlijke klauwen van de tijd. Feiten nagelen ons vast aan verleden en gebeurtenissen en doen ons zeer zodat we niet meer onbekommerd om ons heen durven te kijken. Ik gebruik hier ‘wij’ en ‘ons’ omdat het voor zeer grote groepen mensen geldt, niet voor iedereen. Dat gebeurt wel vaker. Kortgeleden hoorde ik nog een BN-er zeggen dat ‘we allemaal’ banger zijn geworden voor het vliegen sinds de ellende met de MH17. Kletskoek natuurlijk, ik ben er bijvoorbeeld helemaal niet banger voor geworden. Daar heb ik namelijk niets aan, vooral niet omdat ik zeer geregeld vlieg.

Goed…weg met de feiten. Feiten waarmee sommige politici en anderen zo graag vastpinnen om ons in de ban te houden van, vooral negatieve, gebeurtenissen. Feiten zijn in werkelijkheid slechts de buitenkant van gebeurtenissen en dan meestal ook nog de meest verschrikkelijke buitenkant. Daarachter, daarbinnen en zelfs tussen de feiten door liggen andere verbanden en zienswijzen die heel wat meer zicht geven op de wereld en haar mogelijkheden. Wie zich aan de feiten vastklampt, heeft eigenlijk het leven al opgegeven, net als IS-strijders die zich gestresst verbinden met zogenaamde feiten uit de Koran. Het staat er immers allemaal toch? Dat is toch een feit?

Maar als je de feiten weghaalt, waar moet je je dan op richten? Ik zeg: richt je op de fantasie, de denkwereld, het invoelingsvermogen in zaken die zich nog niet volledig hebben geopenbaard. Op basis daarvan heb ik mijn eerste fantasyroman De Annalen van Gamor geschreven (http://mythologie.wordpress.com)  Eigenlijk is het een stuk verzonnen geschiedenis, niet gebaseerd op archeologische feiten maar op de gedachte aan wat mogelijk zou kunnen zijn, met een positieve uitwerking. Wie zich op fantasie baseert, schept nieuwe mogelijkheden, mogelijkheden die tot oplossingen leiden. Daar moet ik als schrijver ook altijd van uit gaan want ik schep eerst problemen en die moeten altijd wel weer opgelost worden. Dat vereist denkwerk met een open geest, denkwerk waarin alles mogelijk is, zolang het maar logisch verband met elkaar houdt. Op die manier vormt fantasie een periscoop en verrekijker in de richting van de toekomst. Dan blijkt plotseling dat elk probleem oplosbaar is, zolang je maar weet in welke richting je wilt. Dat nu is precies wat feiten niet doen. Ze houden ons vast en voorkomen dat we stappen voorwaarts doen. Soms zijn er stappen naar het verleden maar nooit naar de toekomst. Wie zich op feiten baseert en fantasie aanduidt als ‘onzin’ leidt de wereld en de samenleving naar haar ondergang. Daarom ga ik er van uit dat in 2017 de fantasie ons gaat redden!

Ongepaste journalistiek

‘Ongepast’, ik vind het één van de meest verschrikkelijke woorden uit de Nederlandse taal. Het is een woord dat gebruikt wordt door mensen die zich heel fatsoenlijk willen uitdrukken over iets dat schunnig, smerig, gemeen, schofterig, asociaal of iets dergelijks is. Kortgeleden kwam één van mij studentes naar mij toe met de vraag of ‘ongepaste journalistiek’ bestond. Ze had ergens gehoord dat een medium een bepaald thema niet had behandeld omdat men dat ‘ongepast’ vond.

Ik schoot in de lach en begon met te vragen sinds wanneer er iets in de journalistiek ongepast genoemd kan worden. Zij wist daarop niet meteen antwoord maar gaf aan dat in het genoemde geval een groep mensen misschien heel veel verdriet aangedaan zou kunnen worden. Dat leek mij geen reden om het ‘ongepaste journalistiek’ te noemen. Journalistiek houdt zich bezig met omstandigheden en ontwikkelingen in de samenleving die niet altijd voor iedereen even leuk zijn. Mag je foto’s van doodgeschoten mensen in de straten van Aleppo maken? Voor familieleden heel verdrietig maar voor de journalistiek een onmisbaar middel om de situatie weer te geven. Even zo goed denk ik dat ongepaste journalistiek wel bestaat en dat er dagelijks vorm aan wordt gegeven op tv en in bladen. Deze zijn gericht op het opwekken van emoties bij een breed publiek zonderdat het gaat om het daadwerkelijk informeren en en het delen van ontwikkelingen met het publiek. De ‘journalistiek’ is dan uitsluitend gericht op het opwekken van positieve en vooral negatieve emoties. De ‘journalistiek’ maakt op zo’n moment gebruik van ‘berichtgeving’ om het publiek de spanning van het ramptoerisme te laten beleven. Inhoudelijk heeft de boodschap verder geen betekenis. Dat vind ik ongepast.

Heel anders is het bijvoorbeeld als Pauw de vader uitnodigt van een kind dat een doelijk ongeluk heeft gehad door het bellen op de fiets. Vanuit die gezichtshoek kan wel degelijk worden benadrukt hoe belangrijk het is de mobiele telefoon tijdens het fietsen niet te gebruiken en wat de consequenties kunnen zijn als het ding wel op de fiets wordt gebruikt. Daarbij spelen emoties een rol maar die maken deel uit van het totale pakket aan informatie dat wordt uitgedragen. Ze illustreren de boodschap.

Naast ongepaste bestaat ook nog onverantwoordelijke journalstiek. Deze wekt negatieve gevoelens op bij grote delen van de bevolking ten opzichte van andere grote delen van de bevolking zonder oplossingen aan te dragen, bijvoorbeeld in het geval van de grootscheepse immigratie. Hoogst onverantwoordelijk daarbij is het in hoge mate als journalisten hele groepen verantwoordelijk stellen voor het gedrag van enkelingen. Onverantwoordelijk kan journalistiek ook zijjn als ze een thema niet behandelt mede omdat de overheid  of bepaalde bedrijven erg ongelukkig zouden zijn met de berichtgeving. Wanneer de berichtgeving op daadwerkelijke problemen berust, is het ongepast, om dat woord nog maar eens te gebruiken, om haar niet te behandelen. Kortom: ongepaste journalistiek bestaat op verschillende manieren maar de ongepastheid van berichtgeving is niet te meten aan waarden en normen die in de samenleving algemeen gelden. Voor de journalistiek gelden bijzondere criteria omdat de journalistiek ogen en oren is van alle anderen tesamen. Mijn studente bleek het na een lang en indringend gesprek eens te zijn met mij en was vastbesloten het eerder genoemde medium te wijzen op zijn verkeerde invalshoek. Dat leek mij wel gepast.